Następny mecz:  Barcelona  -  Girona     ·  Sobota, 24 lutego 20:45  ·  25. kolejka La Liga Eleven Sports 1   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Rafinha kolejnym transferem na linii Barcelona - Inter

 20 stycznia 2018, 13:30

 Dariusz Maruszczak

Źródło: Mundo Deportivo

 8 komentarzy

  • Umowa w sprawie odejścia Rafinhi do Interu przedłuży tradycję wspólnych operacji Barcelony i klubu z Mediolanu
  • Mundo Deportivo przedstawia sylwetki piłkarzy, którzy przenosili się z jednego klubu do drugiego
  • Wielu z tych zawodników było wielkimi gwiazdami, które tworzyły historię światowej piłki

Luis Suárez Miramontes (z Barcelony do Interu w 1961 roku)

Do dziś Luis Suárez jest jedynym hiszpańskim zdobywcą Złotej Piłki. Odnosił sukcesy zarówno w Barcelonie, jak i Interze. W 1961 roku po porażce w Bernie z Benfiką w finale Pucharu Europy Barça sprzedała genialnego Galisyjczyka do Interu za 25 milionów peset, żeby poprawić kiepską sytuację finansową. Suárez grał w Barcelonie przez siedem lat, a kwota jego sprzedaży pobiła ówczesne rekordy, ale Inter wyszedł na tym bardzo dobrze – zdobył pod wodzą Helenio Herrery swoje pierwsze dwa Puchary Europy.

Ronaldo Luis Nazario de Lima (z Barcelony do Interu w 1997 roku)

Kolejny bardzo ciężki cios dla Barcelony. Ronaldo został sprowadzony w 1996 roku z PSV Eindhoven za rekordową wówczas kwotę 2,5 miliarda peset (obecnie byłoby to około 15 milionów euro). Na jego transfer nalegał trener Barçy Bobby Robson. Inter, który zrezygnował wtedy z pierwszeństwa zakupu, uznając, że 19-latek jest zbyt drogi, niemal podwoił tę kwotę zaledwie 12 miesięcy później. Nerazzurri zapłacili klauzulę odstępnego Ronaldo w wysokości 4 miliardów peset (dziś – 24 miliony euro) po tym, jak Brazylijczyk strzelił 47 goli w barwach Barçy. Tym samym do Interu odszedł jeden z najbardziej ekscytujących piłkarzy, którzy od dłuższego czasu pojawili się na Camp Nou. Massimo Moratti poszedł w ślady swojego ojca Ángelo, który sprowadził Luisa Suáreza. Ten ruch nie dał jednak tak dobrych rezultatów, jak przy transferze Galisyjczyka. Kontuzje znacząco utrudniły Ronaldo karierę w Interze: w ciągu pięciu lat zdobył 58 goli w 99 występach. Wreszcie Moratti zdecydował się sprzedać Brazylijczyka do Realu w 2002 roku, gdzie odbudował swoją formę.

Francesco Coco (z Barcelony do Interu w 2002 roku)

Piłkarz z bardzo imponującym CV, ale bardzo niewielkim wkładem w historię trzech klubów, w których występował: Barcelony, Interu i Milanu. W sezonie 2001/2002 Coco został wypożyczony z Milanu do Barcelony, ale Katalończycy nie zrobili nic, aby go zatrzymać i po okresie gry na Camp Nou Włoch trafił w 2002 roku do Interu.

Edgar Davids (z Barcelony do Interu w 2004 roku)

Holender trafił do Barcelony w styczniu i okazał się jednym z najlepszych ruchów katalońskiego klubu w zimowych okienkach transferowych. W sezonie 2003/2004 osłabła pozycja Davidsa w Juventusie, więc Włosi zdecydowali się go wypożyczyć do końca rozgrywek. Jego wkład był kluczowy w  poprawienie sytuacji Barcelony po kiepskiej pierwszej rundzie rozgrywek, ale nie doszło do porozumienia w sprawie kontynuowania współpracy. Davids podpisał więc kontrakt z Interem na następne trzy sezony. Jednakże już po pierwszym roku przeniósł się do Tottenhamu i nie odzyskał formy, którą prezentował w barwach Blaugrany.

Maxwell Scherrer (z Interu do Barcelony w 2009 roku)

Brazylijski obrońca prezentował się w Barçy poprawnie, choć nigdy nie był podstawowym piłkarzem. Został sprowadzony za niewielką kwotę 4,5 miliona euro i wypełniał swoją rolę rezerwowego. Maxwella sprzedano w 2012 roku do PSG za 4 miliony. Brazylijczyk zdobył z Barceloną dziesięć trofeów.

Zlatan Ibrahimović (z Interu do Barcelony w 2009 roku)

Jeden z transferów, które niosły za sobą największe oczekiwania i dały najmniej sukcesu. Szwed zostawił Mediolan, gdzie był królem, i zdecydował się przejść do Barcelony, gdzie najważniejszym piłkarzem był Leo Messi. Blaugrana zapłaciła za niego 46 milionów euro, a ponadto wysłała do Interu Samuela Eto’o, jednego z architektów sukcesu w 2009 roku. To było fatalne posunięcie. Rok później Zlatan odszedł do Milanu zaledwie za 24 miliony euro.

Samuel Eto’o (z Barcelony do Interu w 2009 roku)

Kolejny bolesny aspekt transferu Szweda. Eto’o zdobył 37 goli podczas sezonu, w którym Barcelona zdobyła pierwszy tryplet w historii klubu. Mimo to zdecydowano się zamienić go na Ibrahimovicia, a w dodatku dopłacić Interowi 46 milionów euro. W następnym sezonie Ibra zostawił Barçę, a Eto’o sięgnął z Interem po swój drugi tryplet z rzędu.

Martín Montoya (z Barcelony do Interu w 2015 roku)

Podobnie jak w przypadku Rafinhi, także Montoya musiał szukać klubu, w którym mógłby liczyć na częstsze występy. W 2015 roku prawy obrońca został wypożyczony na dwa lata do Interu za 1,5 miliona euro. Klub z Mediolanu zapewnił sobie możliwość wykupienia wychowanka Barcelony, ale po rozegraniu zaledwie trzech spotkań w Serie A Hiszpan wylądował w połowie sezonu w Betisie. Latem 2016 roku Montoya był już wolnym zawodnikiem i podpisał kontrakt z Valencią, gdzie stał się podstawowym zawodnikiem.

Udostępnij:

Komentarze (8)

Gorące tematy