Następny mecz:  Sevilla  -  Barcelona     ·  Sobota, 21 kwietnia 21:30  ·  Finał Puchar Króla Canal + Sport 2   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Joan Coma i Sarasols

Retrato de Joan Coma1931-1934

20. grudnia 1931 r Joan Coma zastąpił na stanowisku prezydenta Antoniego Oliverę i już wtedy wiadomo było, że czeka go bardzo trudne zadanie. Klub przeżywał wówczas jeden z najcięższych okresów w całej swojej historii. Na początku rządów Comy FC Barcelona zmagała się z wewnętrznymi trudnościami, będącymi wynikiem rezygnacji jego poprzednika. Dodatkowo prezydent musiał stawić czoła problemom finansowym, spowodowanym polityką zwiększania zarobków piłkarzy pierwszego zespołu. Powstanie Republiki było dla FC Barcelony kolejnym ciosem, który jeszcze bardziej utrudnił pracę nowego sternika Blaugrany. Klimat, jaki się wówczas wytworzył, spowodował spadek zainteresowania futbolem, a co za tym idzie, zmniejszenie się liczby socios i gwałtowne obniżenie się dochodów klubu. FC Barcelona przeżywała zatem poważny kryzys finansowy i Coma stanął przed wielkim wyzwaniem, jakim była potrzeba nadzwyczajnego zbalansowania budżetu a tym samym uchronienie Blaugrany przed bankructwem.

Cięcia budżetowe spowodowały, iż klub musiało opuścić kilku piłkarzy, stanowiących do tej pory kręgosłup wspaniałej drużyny lat 20-tych. W 1932 roku FC Barcelonę opuścili tacy zawodnicy jak Piera, Mas, Dos Santos czy Gual. Bez wątpienia, największe kontrowersje wywołała decyzja o zwolnieniu Samitiera. Na Comę spadła fala krytyki, głównie ze strony kibiców drużyny. Sam prezydent tłumaczył, iż podjął decyzję o pozbyciu się "Człowieka-Homara" z dwóch powodów. Po pierwsze ze względu na wiek piłkarza (stwierdził, że Samitier miał 34 lata, kiedy w rzeczywistości piłkarz był 30-latkiem) a po drugie z uwagi na jego niezdyscyplinowaną naturę. Powszechne oburzenie osiągnęło swe apogeum w momencie, gdy do stolicy Katalonii dotarła wiadomość o dołączeniu popularnego ‘Samiego’ do ekipy Realu Madryt, któremu w sezonie 1932-33 pomógł zdobyć Mistrzostwo kraju.

W między czasie trwała przebudowa składu Barçy. Niestety nie było widać pożądanych efektów zmian. Co więcej, w sezonie 1932-33 Blaugrana po porażce 0:4 została wyeliminowana przez Seville z rozgrywek o Puchar Hiszpanii. Wynik ten spowodował odejście z klubu kilku członków zarządu FC Barcelony, którzy nie zgadzali się z polityką sportową Comy. Kilka dni później w prasie ukazał się list podpisany przez 800 osób, które nawoływały ówczesnego prezydenta do rezygnacji ze zajmowanego stanowiska..

Kryzys finansowy i sportowy klubu pogłębił się latem 1933 roku. Drużyna zakończyła sezon z ogromnym deficytem, a jego ‘ukoronowaniem’ była kompromitująca porażka 1:6 w towarzyskim spotkaniu z Badaloną. Coma starał się doprowadzić do porozumienia wewnątrz klubu, w tym celu powołano specjalny Zarząd Dyrektorów, który nie spełnił pokładanych w nim nadziei. Ponadto, kolejny sezon okazał się prawdziwą katastrofą, gdyż Barcelona zawiodła na wszystkich frontach. Liczba socios spadła do ośmiu tysięcy, a trybuny na Les Corts były praktycznie puste. Joan Coma nie miał wyjścia i już 16. lipca 1934, po 3 latach sprawowania urzędu, podał się do dymisji.