Następny mecz:  Deportivo  -  Barcelona     ·  Niedziela, 29 kwietnia 20:45  ·  35. kolejka La Liga Eleven Sports 1   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Luis Enrique Martinez Garcia

Napastnik, lewoskrzydłowy, rozgrywający... Luis Enrique (Luis Enrique Martinez Garcia) próbował niemal wszystkiego na boisku. Pogardzony przez Real Madryt, przeniósł się na Camp Nou, gdzie był i jest bardzo szanowany. Musiał sobie jednak na to zasłużyć.

Gdyby nie pechowa kontuzja lewego kolana, Asturyjczyk pojechałby na boiska w Belgii i Holandii w 2000 roku, gdzie razem z reprezentacją Hiszpanii pod wodzą Camacho walczyłby o Mistrzostwo Europy. Luis Enrique urodził się 8 maja 1970 roku w Gijón. Do szkółki tamtejszego Sportingu trafił w wieku 11 lat. 4 lata później, kiedy wydawało się że 'Lucho' zadomowił się w klubie, działacze postanowili się go pozbyć. Z 15 'wiosnami na karku' sportowe aspiracje tego piłkarza 'legły w gruzach'.

Asturyjczyk kontynuował swoją karierę w sekcji juniorów w klubie La Brana, gdzie spędził trzy lata. Młody napastnik swoimi dobrymi występami zwrócił uwagę działaczy Realu Oviedo, którzy chcieli go pozyskać. Nie mniej jednak, Enrique zdecydował się powrócić do Sportingu, który nie chciał, by ten przeniósł się do klubu Oviedo. Wkrótce przyszły sukcesy w Gijón. 'Lucho' awansował do Segunda B z rezerwami klubu, gdzie grał m. in. z Manjarínem i Juanele. Wtedy młody Asturyjczyk otrzymał szansę debiutu w pierwszej drużynie. Miało to miejsce 24 września 1989 roku w przegranym spotkaniu z Malagą (1-0). Skład Sportingu prezentował się nastepująco: Isidro, Tati, Morán, Jiménez, Luis Sierra (Erana), Vermezovic, Alcázar, Joaquín, Torres (Luis Enrique), Juanma i Villa. Na ławce trenerskiej siedział Chuchi Aranguren.

W sezonie 1990/91 Luis Enrique stał się gwiazdą swojej drużyny i wyróżniającą się postacią w Primera Division. Grając jako typowy napastnik z '9' na plecach zdobył 14 goli, walnie przyczyniając się do zdobycia miejsca, które pozwoliło Sportingowi na występy w Pucharze UEFA.

Po udanym roku, 'Lucho' przeniósł się do Realu Madryt za 250 milionów peset. Był to jeden z najdroższych transferów tamtego lata. Asturyjczyk podpisał z "Królewskimi" 5-letni kontrakt, który nie pomógł mu w regularnej grze w pierwszym składzie. Atak był wtedy zajęty przez Hugo Sáncheza, a później Zamorano.

Po wszystkich niepowodzeniach, Luis Enrique otrzymał powołanie do kadry olimpijskiej, która kierował Vicente Miera (1992 rok). Trener zdecydował się ustawić piłkarza Realu na prawym skrzydle, a parę napastników tworzyli Kiko i Alfonso. Pozwoliło to na zdobycie złota na tej imprezie, gdzie w finale Hiszpania zmierzyła się z Polską (3-2).

Triumf olimpijski w Barcelonie dał mu bardzo duży prestiż, pomijając medal. Benito Floro, szkoleniowiec 'Galaktikos' w sezonie 1992/93, zatrzymał go w drużynie mimo wcześniejszych spekulacji o odejściu Luisa. Ustawiał go na lewej flance, bowiem miejsce w ataku było zajęte przez parę Butragueno – Zamorano.

Luis Enrique musiał przyzwyczaić się do nowych pozycji na boisku. W 1994 roku otrzymał powołanie na Mistrzostwa Świata, które odbyły się w Stanach Zjednoczonych. Na tej imprezie Hiszpan zagrał w dwóch z trzech spotkań swojej ekipy. Jego inauguracyjny występ był bardzo udany, bowiem pokonał on bramkarza Szwajcarii wyprowadzając swoją ekipę na prowadzenie. Ostatecznie Hiszpanie zdobyli 3 punkty, lecz w meczu z Włochami stracili 'Lucho'. Jeden z graczy znad Adriatyku (Mauro Tassotti) uderzył ex-zawodnika Sportingu w twarz, łamiąc mu nos. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Włochów 2-1 i ostatecznie zawodnicy z Półwyspu Iberyjskiego pożegnali się z mistrzostwami. Krwawiący Luis Enrique i jego splamiona koszulka do dzisiaj jest na oczach niektórych fanów hiszpańskiej piłki.

W kolejnym sezonie na ławce trenerskiej Realu znajdował się szkoleniowiec Valdano. Był to najlepszy okres Luisa Enrique na stadionie Bernabéu. W tym okresie Asturyjczyk grał na prawej stronie.

Lorenzo Sanz w 1996 roku nie zdecydował się przedłużyć umowy z 'Lucho'. Były zawodnik Sportingu zdecydował się przenieść do największego rywala ekipy z Madrytu – F.C. Barcelony (na zasadzie wolnego transferu). Powodem odejścia z klubu było niezadowolenie ze sposobu traktownia przez zarząd i kibiców Realu. W klubie z Katalonii Asturyjczyk spotkał swojego przyjaciela, Abelardo, z którym występował w barwach Gijónu. Już na początku swoich występów na Camp Nou, Luis Enrique zdobył serca cules. Musiał jednak na to zapracować, bowiem zaraz po przeprowadzeniu transakcji nie cieszył się dużą popularnością wśród katalońskich kibiców. W debiutanckim sezonie pod wodzą Bobby'ego Robsona, ex-zawodnik Realu zdobył dla Barçy 17 bramek zaliczając wspaniały sezon. Już w debiucie ten uniwersalny zawodnik zdobył dwie bramki dla swojego klubu (01.09.1996: Real Oviedo – F.C. Barcelona 2:4). W jego grze można było dostrzec ogromne poświęcenie i wolę walki. Już w pierwszym sezonie piłkarz ten mógł dopisać do listy swoich osiągnięć Superpuchar Hiszpanii i Pucharu Zdobywców Pucharów. Stał się jedną z największych gwiazd Blaugrany na długie 8 lat.

W kolejnym sezonie na ławce trenerskiej Blaugrany zasiadł Luis van Gaal, który słynął wtedy z wyszkolenia wspaniałego i młodego Ajaxu, z którym zdobył Puchar Europy. W tym roku Asturyjczyk pobił swój rekord jeżeli chodzi o zdobycz bramkową. 'Lucho' pokonał bramkarzy 18 razy i przyczynił się do zdobycia dwóch trofeów: Superpucharu Europy i Mistrzostwa Hiszpanii. Owocem tego udanego sezonu było powołanie Luisa na Mistrzostwa Świata we Francji w 1998 roku. Na tej imprezie Hiszpania po raz kolejny nie osiągnęła nic specjalnego. W pożegnalnym spotkaniu z Bułgarią rozgromili jednak przeciwnika (6-1), a jedną z bramek zdobył właśnie piłkarz Barçy.

W 1998 roku Luis Enrique po raz drugi z rzędu zdobył z Barceloną 'Campeonato'. Asturyjczyk zdobył 11 goli w 26 występach. Rok później klub obchodził 100-lecie swojego istnienia. Niestety ten sezon nie był zbyt udany i Barcelona nie osiągnęła żadnych większych sukcesów. 'Lucho' często siedział na ławce, przez co zagrał tylko w 19 oficjalnych spotkaniach.

W roku 2000 odbywały się Mistrzostwa Europy na boiskach Belgii i Holandii. Asturyjczyk nie mógł uczestniczyć w tej imprezie przez groźną kontuzję kolana, której nabawił się pod koniec sezonu.

Gdy do klubu przyszedł nowy trener, Llorenç Serra Ferrer (rok 2000), Hiszpan znów regularnie występował w pierwszej drużynie. Co ważniejsze, podniósł swoją średnią jeżeli chodzi o gole. Niestety klub znów nie zdobył żadnego trofeum, w Lidze Mistrzów Barcelona zajęła 3 miejsce w grupie, a w półfinale Pucharu UEFA poległa w dwumeczu z Liverpoolem. Wkrótce Serra Ferrer pożegnał się z Camp Nou, a jego miejsce zajęła legenda Blaugrany, Carles Rexach. Niestety to też nie okazał się dobry wybór. Charly po raz drugi spróbował swoich sił jako trener, lecz bez większych sukcesów. Barcelona zajęła czwarte miejsce w lidze, po czym doszła do półfinału Ligi Mistrzów, gdzie zmierzyła się z byłym klubem 'Lucho', Realem Madryt. Niestety tym razem fani z Katalonii musieli uznać wyższość ‘Blancos’.

W 2002 roku Luis Enrique poleciał do Azji na Mistrzostwa Świata. Na boiskach Korei i Japonii Hiszpania doszła do ćwierćfinału, gdzie została wyeliminowana przez Koreę Południową z pomocą arbitrów. Jak się później okazało, był to ostatni mecz 'Lucho' w barwach narodowych. W sumie, w 63 spotkaniach w reprezentacji Hiszpanii, Luis Enrique zdobył 12 bramek. Ma za sobą udział na 3 mundialach (94’, 98’, 02’), Mistrzostwach Europy (96’) oraz olimpiadzie (92’) w Barcelonie, gdzie zdobył złoty medal.

W sezonie 2002/03 do klubu powrócił Luis van Gaal, który nie radził sobie z drużyną. Sześć wygranych, pięć remisów i osiem porażek... ten bilans mówi sam za siebie. Głodni sukcesów cules doczekali się nowego trenera, Serba Radomira Antica. Od tego momentu Blaugrana grała lepiej, pięła się ku górze tabeli, ale niestety w Lidze Mistrzów zawiodła. Po raz kolejny 'Duma Katalonii' odpadła w półfinale, tym razem w dwumeczu z Juventusem. Jedyną nadzieją na uratowanie honoru były Gran Derby w Madrycie. Luis Enrique pokazał wtedy swój charakter, strzelając wyrównującą bramkę dla Barcelony. Mecz zakończył się wynikiem 1-1.

16 maja 2004 roku Luis Enrique pożegnał się z kibicami w postaci spotkania z Racingiem Santander. 'Lucho' grał do 59 minuty meczu, a kiedy został zmieniony przez Overmarsa, fani pożegnali go owacjami na stojąco. Po ośmiu sezonach spędzonych w bordowo – granatowej koszulce, Asturyjczyk postanowił 'zawiesić buty na kołku'. Z początku mniej lubiany, potrafił zdobyć serca wszystkich fanów z Katalonii swoją wolą walki i charakterem. Na stałe zapisał się w historii klubu. Numer '21' na plecach zawsze będzie w Katalonii kojarzony z wojownikiem z Asturii.

Po zakończeniu kariery Luis Enrique wyjechał do Australii, aby tam mógł zając się rodziną i uprawiać swoje hobby: surfing. W 2005 roku ‘Lucho’ wziął udział w maratonie, który odbył się w Nowym Jorku.

Pełne imię i nazwisko: Luis Enrique Martinez Garcia
Data i miejsce urodzenia: 8 maja 1970, Gijon (Hiszpania)
Waga: 73 kg
Wzrost: 180 cm

Kluby: Szkółka Sportingu Gijón, La Brana, Rezerwy Sportingu Gijon, Sporting Gijon, Real Madryt, FC Barcelona
Trofea: Puchar Zdobywców Pucharów (1997), 3 Mistrzostwa Hiszpanii (1995, 1998, 1999), 3 Puchary Króla (1993, 1997, 1998), Złoty medal na Olimpiadzie (1992), 2 Superpuchary Hiszpanii, 1 Superpuchar Europy
Debiut w kadrze: Hiszpania – Rumunia 0:2 (Cáceres, 17-04-1991)
Występy i gole w kadrze: 12 goli w 63 meczach
Występy i gole w Barcelonie: 69 goli w 173 meczach